ev uzak,ev herkese uzak.
insanlara meylim azalıyor.
gizem geliyor kafamı karıştırıyor.
nesliyi görüyorum,nefes aldığıma bir kere daha seviniyorum.
'senin ellerin ne küçük' diyorum bana gülüyor.
yürüyorum sanki kolumda sevgili hayaletleri.
susuyorum sanki her yanımda mühürler.
sıkılıyorum sanki binalar patlamakta.
kısacası işte her gün eylemler silsilesi.
fakat hiçbiri içtekine hasar vermiyor artık.
kabuklaştık!
üstelik yağmurdan korunmak için bile değil.ev için de.
kabuklaştık çünkü biz her zaman aşka susamıştık.
küfür etmiştik bi zaman yollara düştüğümüze.
şimdi ne su hissi ne susuzluk.
kaldı bize lacivert bir huzursuzluk.
sen geçti dediysem de olmuyor.
nasıl bi yere sindiyse kokun.
midemi bulandırıyorsun kusamıyorum.
kısacası senden tiksiniyorum.
nereye bulaştırdıysan hücrelerini.
ben de artık senin kadar umursamazım.
ama o güne lanet ediyor,küfürle anıyorum.
bu saçma yazıyı da böyle bitiyor,
okuyan varsa kötü kelimelerim için özür diliyorum.
not:siz de onu düşününce mideniz bulanıyor değil mi?
1 yorum:
keni dedi ki, gizem çok değiştik.
dedim keni değiştik evet.
dedi gizem herkes gitti, sinan da yok.
dedim sinan, yok, ben de konuşamadım onla dedim, ama artık sinan yok. mektup yazsam mı, dedim.
dedi bilmiyorum.
dedim yok keni bitti artık o işler.
anladım dedi, ama dedi gizem, biz çok değiştik.
biz çok değiştik keni, dedim.
öyle ya dedi. a bak gizem dedi, halen öyle ya, diyorum.
ben de keni çok özledim diyorum, dedim, bazı şeyler hiç değişmiyor.
bazı şeyler hiç değişmiyor giz, dedi, anlamıyorum ama.
anlamıyorum dedim keni, anlamadığım için de kaçıyorum galiba.
Yorum Gönder