sofyân

Kenarı bir başka oyalıdır, rengiyse uzaydan gelen ışık demetlerini bürünmüş.Yalnız sofyân’ da parlar gönlünce,rengini yalnız ona açar.o yürürken,nazlar kendini gümüşten örtü,binbir çabayla kıvrılarak.bakıldıkça,şimarır,tozlandıkça parlar.bir kül devrinde gümüş rengi,parladıkça parlamaktadır..
Ananesi işlemiştir kenar oyalarını.binbir şefkatle,binbir özenle.gözlerine,saçlarına uysun diye sofyân’ın,gümüştendir rengi.birleşince o gözlerle,yeşile çalar,yeşilden çalar.bir efsûn başlar görenlerde, peri kızını ve onun örtüsünü..zinhar unutulmazlardır artık..
Ölesiye yeşildir sofyân’ın gözleri.ıssız ormanlar gibi yalnız bakar.bir orman nasıl yalnız olabilir diyecek olursanız,işte bunu sadece sofyân bilir..
Annesi,evhamlı bir kadındır sofyân’ın.korkar,kızını nazara kaptırmaktan.ölesiye korkar da,bulmuştur yolunu..nazar büyüleri,nazar cinleri bulmuştur kendine.kızının saçlarına,toka diye nazar boncukları tutturmuştur.nazar boncuklarıyla süslemiştir evin her yerini..ve bir büyü yaptırmıştır,cinlerine..bu büyü sayesinde,eşiklerinden içeri mavi gözlü kimse girememiştir hiç..ya da bakamamıştır yüzüne sofyân’ın..eşik cinleri,bir bir uzaklaştırmıştır,mavilileri..
Cinler de ses edemez bu duruma.adları çalınmıştır,bu nedenle esirlerdir.kurtuluş günlerini dört gözle beklemektelerdir..
Sofyân’ın dostu da yoktur hiç.nedeniyse,annesidir.izin vermez bir arkadaşa sakine hanım.gene,korktuğu için nazardan..
Sofyân bayramları dört gözle bekler.bayram yerlerine kurulan panayırları,koşuşturan çocukları,hepsini hepsini çok sever..ve bayram gelmiştir o şehre de sonunda.taktığı gibi gümüşisini dışarı atmıştır kendini sofyân..kendisini neyin beklediğinden bihaber..
Yürümektedir, taş yolda.karşıdan bir ademoğlu görünmüştür,ona doğru gelmektedir..gözler buluşunca,çakılıp kalmıştır sofyân..ve karşıdaki..bir periyi andırmaktadır ,ve kız da zaten gümüşten bir çiçektir..periveş çocuğun gözleri,göğün en güzel mavisindendir..ölesiye gökten,ölesiye bulutlu..efsûnların en büyüğü başlamıştır..yürekler kanamaya başlar,yaşlar dökülür gözlerden.sofyân bir adım atar,adımı olduğu yerde kalır.yaklaşamazlar birbirlerine,bir kelam edemezler,ve bakamazlar gözlerine birbirlerinin..cinler,duyup efsûnu yetişmiştir hemen,olacakları önlemeye.sofyân ağlamaktadır,periveş adem,olduğu yere öylece çökmüş,yanmakta..
Koşarak eve döner sofyân.büyüyü bozmak için.gözler birbirine değsin,kelamlar yerini bulsun diye.yüreğine bir acı çöreklenir.öyle bir acı ki;susuz,sıcak ama hissiz..ve bilir ki insanlık,hissizlik en büyük acıdır.
Şimdiyse yapabileceği tek şey,cinlerin adlarını bulmaktır.evin her yanını arar sofyân.arar da bir iz bulamaz adlara dair.gözlerinden yaşlar başlar akmaya,durdurabilene aşk olsun..
Birden gümüşi bir ışık dolar odaya.gözyaşları raks etmekte,havaya kelamlar fısıldanmaktadır.bilmiştir sofyân, sesinin ulaştığını vuslata.
Havada bi ad asılı durmaktadır:’mayşan’
Ve öbürü takip eder onu:’raksan’.. raks biter,adlar,sofyân’ın eline dolar.haykırır sofyân boşluğa adları.yaratılmışlardan iki varlık,doldurur odayı,zekice parıltılarla.
‘büyümü bozun!’der sofyân,bozarsanır eğer azad edeceğim sizi.kavilleşirler,büyü bozulacak,cinler azad olacak.
Cebinden bir kağıt çıkarır mayşan.eski mukavvadan,sarı bir kağıt.böler ikiye.başlar büyü bozma töreni..kelamları tersten okuyarak,geri geri raks etmeye başlar cinler.hafif aksak bir melodi tuttururlar.onlar,bozdukça büyüyü,evin kenarındaki kör kuyular aydınlanır,evin tepesindeki gök mavi olur.eşik cinleri,görevlerini yapmışlardır,azad olunurlar.uçarlar alemlerine arkalarında,kırmızıdan tozlar bırakarak.
Sofyân koşar,mavi gözlü ademoğluna.kelamları buluşur,gözleri konuşur.sofyân maviye nasıl hasret kaldığına şaşırır,baktıkça bakar,baktıkça güzelleşir..mavi gözlü ademoğlunun,sofyân’ın saçlarıyla buluşmasıysa bir hayli zor olmuştur.örtü inat etmiştir açılmaya,kıskanmaktadır çünkü sahibini,fakat görünce gözlerde kendi efsûnundan yüce bir efsûnu,inadını bozar,çözülür düğümleri.ipeksi saçlar dökülür omuza.
Gümüşi saçları ve yeşil gözleriyle sofyân,alemin en güzel perisidir..
Mavi gözleri ve yağmurlarıyla,dünyanın en ıslak ademidir,sofyân’ın cân’ı..
Bilge