hayatta bunlar oluyor demişti annem,ilk defa bugün benden utandı.

öldüğümü sanarsanız belki o zaman aklanırım hepiniz için.

şimdilik ordan oraya yuvarlanan toz yığınından başka bişey değilim.

ama belki bi gün hepinizin içinde yarattığım hasar bensiz, sözlerim ve yüzüm olmadan onarılır.

döndüğüm her yol, söylediğim her söz kendimle arama duvar oldu.

beni ararsanız-ki artık hiç sanmasam da

o duvarların üstünde

utancından küçücük kalmış.

toz zerresi.

kendisi kendisine ağır gelen.

karıncayı inciten, kalp kıran.