diyorlar ki gördüğün her şey bir sürü teklemeyen görüntüden ibarettir.fakat ben biliyorum ki ne zaman yüzünü yüzüme yaklaştırsan, bi yerlerde görüntüler yırtılır. hep bir şeylerden bahsediyorlar.neşe diyoruz, olmazsa hayat geçer mi.halbuki ben tüm neşeyi bi kalbin umarsızlığına atfediyorum.
"ne bilseydim insan bazen ayrı düşermiş kendinden" diye devam eder cümle.ben tüm gördüklerimi sokaklara anlatıyorum hala, sen napıyosun? ne bilceksin ki, senin kendinden ayrı düşmediğin sabah var mı benim yanımda.halbuki ben sadece seninle tüm yolların denize çıktığını kanıtlayacaktım.sadece yürüyerek hatta hiç konuşmadan.
gördüğüm her türlü bölük pörçük görüntü böylesine parçalanmadan sende nasıl bir araya geliyor?sanki tüm renkleri içine atmış da saydammışsın gibi.
öyle çok şey var ki.ama bi kaç sessizlik,hareketsizlik.sonrasında kalkıp gitmem gerekiyor.
nasıl atlıyosun kelimeden kelimeye.düştüğün yerlerden seni toplamayı öyle isterdim ki.ama sen görünmezsin,görünmek istemezsin..
sen öyle kal.
sen öyle dur.
sen yıldız tozuyla parla.
sen nasılsa varlığınla mutlu ediyorsun.
sen nasıl istersen öyle olsun..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder