29 Mart 2008 Cumartesi

akordiyoncu amca,karısı ve çocuğu için.
tüm günümü şen ettiniz.gözyaşlarım ile pencere kenarında küçük bi gölcük oluşturdum sayenizde,küçük bi kuş gelip suya doydu.beyaz akordeon ne güzeldi.ya hanımcığın romanska ünlemleri!akordiyoncu amcanın çocuğuna dikkat edişi,sesi,tınısı,sesi,sesi,akordiyonu.
işte sırf bu yüzden.işte sırf,sokakların birinde değil,çoğunda bu iç çeken melodiler için,o diyarlara gitmeliyim.
hatta bağırmalıyım ben de aralarında.melodiler çıkarmalıyım içimden.
bir akordiyoncuya meylettim.
yolum neyse razıyımdır.

3 yorum:

giz* dedi ki...

istanbul karisinin arka sokaklarinda dahi bulacaksa eger musiki bizi -degil midir ki yasam bunun icin? degil midir ki ömür bu arayis icin?- yasayalim öyleyse, biraz daha aci, biraz daha umud icin..

Adsız dedi ki...

tınısında ıslanırken, koşmak da gerekli bağırırken.

özge bigeç dedi ki...

melodiler, ruhun sevgilisi..

ağlamaya hazırlanan kaynamalarında seni demleyen..kana kana ağlatan.

sevincin çiçeğini açarken ruhun, bir tutam misk getiren ve daha da sevindiren..

düşmemek için düşünürken, elinden tutup diyar diyar gezdiren..

ruh & melodi'yi evlendiriyorum..
nikah şahidleri kalbim.